شعر حلم عظیم

حِلمِ عظیم

کفشکی[1] خواهم ساخت

کَفه‌­اش از جنس سنگ

رویِه‌اش از جنس چوب

و به پا خواهم کرد

تا که اُفتم به رَهی

بلکه راضی کنم آن خلق خدا

وانهند بر کفِ من

بعدِ چند سال و مَهی[2]

آنچه یزدان به روا داده مرا

من که بازنده و مظلوم بُدم در همه عمر

با همه قدرت و پاکی که به هر کار شدم

حقّم این‌گون نبُوَد از رهِ کین

که ز هر نعمت پاکش به جفا دور شوم

صبر را از تو طلب دارم و بس

که به این بندۀ مظلوم و حزین

دهی آن حِلمِ عظیم[3]

کمکم کن تو خدا

یأس بر من نشود مُستولی[4]

مددی کن تو رحیم

ما رَجاه[5] و تو کریم....

ابوالفضل سرلک متخلّص به استوار

[1] - کفش ساده

[2] - اختصار از ماه به‌معنای چند سال و چند ماه

[3] - صبر بزرگ و زیاد

[4] - غالب، چیره، پیروز

[5] - امیدوار