چه کس گفته است شما بر حق ترینی؟کجا خواندند شما سالم ترینی؟چه کس گفته است شما وحی الهینزول کرده به مردم زمینی؟کدامین وقت به گوش این جماعتندا آمد شما عالم ترینی؟کدام حجّت رسید از سوی یزدانتویی خیرالبشر، اهل الیمینی؟کدام حکم الهی را بخواندیبه تفسیر آن ک

دلم آشوب و پر درد است، ز نامردان پُر از اسرار می باشد مپندار ای شبان آن گرگِ دیروزی، شبان را یار می باشد چه آسوده ز چند رویی و ناحقّی، کلام از غیب بَرَت سازند مپندار ای جوان آن رِندِ روبه روی، تو را غمخوار می باشد گَرَت باشد به دل دردی، ز زخم و نیش

در علفزاری به دشت نزدیک آن رنگین گُلان جمله زنبوران همه مشغول آن شیرین گلان روی یک زرّین گُلی مشغول بود زنبورِ ما می مکید شهدِ گل و می کرد بجا شُکر خدا در همان حال و زمان نزدیک این زنبور ما یک الاغ بی خِرد مشغول بر خورد و چرا ناگهان خوردش الاغ زنبور

من شنیدم اینچنین از بچّه آشپز فقیر که به همّت شد همان میرزا تقی امیرکبیر در یکی مجلس ز مجلس های شاهان قجر مردکی لوده صفت، هرزه خور بی بار و بر چون که خواست میرزا نشیند بر سر کرسی خویش صندلی را زد کنار لوده صفت، خندید به ریش!! ناگهان میرزا به سالن په

خوشا آندم که مهمانی عزیز از عام[1] می آید نمی دانم چه خوانم وی که او گمنام می آید ز شوق دیدن تابوت آن مرد سبک پیکر چه بی تابم، مگر که این دلم آرام می آید؟! یکی گفتش که:« این آقا مگر کِی رفته است از دست؟» بگفتم هست جاوید و رها زایّام می آید ز بهر حفظ

در یکی مزرع کشاورزی ببست اسب و الاغ خود بشد مشغول کشت و کار در مزرع و باغ این زمان ابلیس بیامد در کنار آن الاغ باز نمود افسار آن تا که بسازد جنگ داغ آن الاغ بی خرد، افسار دریده، بی گدار مزرع همسایه را وارد بشد، بی ننگ و عار کرد شروع بر خوردن محصول با

ناسپاسی در میان پیروان حضرت عیسی نبی هست پلیکان یک قِدیس، استغفرالله الربی این پرنده را بُود یک جایگه والا مقام بشنوید این ماجرا، یاللعجب از این نظام آخرین باری که او زاد و ولد سازد به قِید دیگر او را قدرت پرواز نباشد بهر صید این زمان از بهر رفع حاجت

دانی که چیست فرق میان شیر و کفتار؟ کاین یک کند شکار به دشت، وآن دزد آشکار هر دو بُوند درّنده خو در فکر و اذهان لیک یک بُود مفتخور به دشت، و آن یک کُند کار آن دم که شیر میلش رود بر خوردن گوشت راهی شود به جنگل و دشت، با کَس و یار چون که ببیند طعمه ای س

بخواندم این از آن پیر همِدان که شعر او نشیند بر دل و جان «دلم در هجر جانانی بسوزد گریبان تا به دامانی بسوزد» به یاد آمد غم عشق جوانی که هی افسوس از این نامهربانی غم عشقش دم اوّل اثر کرد منِ شوریده را آشفته سرکرد ز عشق این عزیز رفته از دست بشستم دست

آقا سلامت می کنم مولای ما، آقای ما، آرامش قلبهای ما ای ساقی مستهای ما، آقا سلامت می کنم ای مهدی صاحب زمان، ای نور تو در هر مکان ای به فدایت سر وجان، آقا سلامت می کنم ما جملگی حسرت کشان، بر جلوۀ گشته نهان ای خال هاشمی نشان، آقا سلامت می کنم مستان عشق